زمان در فلز: فلسفه‌ی فرسایش و تغییر در جواهرات معاصر

در جهان جواهرسازی، طلا و نقره همواره نماد دوام و جاودانگی بوده‌اند؛ فلزهایی که نه می‌پوسند، نه از بین می‌روند، و نه تسلیم گذر زمان می‌شوند. در ذهن جمعی انسان، درخشش فلز گران‌بها همواره استعاره‌ای از ثبات و بقا بوده است. اما در دنیای طراحی معاصر، جایی که معنا جایگزین شکوه ظاهری شده، طراحان جسورانه این مفهوم را به چالش کشیده‌اند: اگر جواهر به‌جای مقاومت در برابر زمان، آن را بپذیرد چه؟

اینجاست که مفهوم تازه‌ای در طراحی جواهر پدیدار می‌شود جواهراتی که به‌جای پنهان‌کردن زوال، آن را به بخشی از زیبایی خود بدل می‌کنند. این جریان که می‌توان آن را «فلسفه‌ی فرسایش» یا Aesthetics of Decay نامید، با نگاهی شاعرانه و فلسفی به زمان، فرسودگی را نه نقص بلکه حقیقتی زیبا می‌داند. در چنین آثاری، زنگ‌زدگی، اکسید شدن، خراش یا تغییر رنگ، دیگر نشانه‌ی کهنگی نیستند، بلکه مدارک زیست‌اند؛ خاطره‌هایی از لمس، از استفاده و از گذر لحظات.

در این رویکرد، جواهر دیگر شیئی ثابت و کامل نیست، بلکه موجودی زنده است که همراه صاحبش پیر می‌شود، دگرگون می‌گردد و روایت خاص خود را می‌نویسد. همان‌طور که بدن انسان نشانه‌های زمان را بر خود دارد چین، جای زخم، و خط‌های عمر فلز نیز می‌تواند خاطره‌ی زمان را در خود نگه دارد. این نگاه، طراحی جواهر را از صنعت زینتی به تأملی فلسفی بدل می‌کند: درباره‌ی ناپایداری، خاطره و گذر.

ریشه‌های این اندیشه را می‌توان در فلسفه‌ی شرقی و به‌ویژه در زیبایی‌شناسی ژاپنی وابی‌سابی (Wabi-Sabi) جست‌وجو کرد؛ مفهومی که زیبایی را در ناتمامی و گذرا بودن می‌بیند. بر اساس این نگرش، هرچیز زنده و اصیل باید تغییر کند، زیرا تغییر همان نشانه‌ی حیات است. طراحان معاصر با الهام از این فلسفه، جواهراتی می‌سازند که در تماس با بدن، زمان و محیط، رنگ عوض می‌کنند، لکه می‌گیرند یا حتی زنگ می‌زنند نه از سر نقص، بلکه از سر صداقت.

در آثار طراحانی مانند Giovanni Corvaja، Kayo Saito یا برند مفهومی Alighieri، این فلسفه به‌زیبایی متجلی شده است. Corvaja از طلا به‌گونه‌ای استفاده می‌کند که الیافی نرم و مویی‌شکل بسازد؛ طلاهایی که با هر لمس تغییر می‌کنند. در مقابل، Alighieri با الهام از «کمدی الهی» دانته، جواهراتی می‌سازد که عمداً ناقص و زبرند، گویی از خاکستر گذشته متولد شده‌اند. هر خط و خراش، بخشی از داستان است همان‌گونه که زندگی، مجموعه‌ای از فرسایش‌هاست.

در این میان، فناوری نیز به خدمت مفهوم «زمان در فلز» درآمده است. برخی طراحان از متریال‌های واکنش‌پذیر استفاده می‌کنند که با دمای بدن یا نور خورشید تغییر رنگ می‌دهند. جواهرات دیگر پایدار و بی‌تغییر نیستند، بلکه همچون پوست انسان، به شرایط محیط پاسخ می‌دهند. حتی ایده‌ی «طراحی برای فرسودگی» یعنی ساخت آگاهانه‌ی جواهراتی که قرار است تغییر کنند در حال تبدیل شدن به گرایشی جدی در طراحی معاصر است.

این نگرش، رابطه‌ی ما را با زمان نیز بازتعریف می‌کند. در فرهنگی که همواره از پیری و زوال گریزان بوده‌ایم، جواهرات فرسایشی دعوتی‌اند برای آشتی با گذر زمان. آن‌ها به ما یادآوری می‌کنند که دوام واقعی نه در بی‌تغییری، بلکه در معناست؛ در روایتی که هر تغییر با خود می‌آورد.

شاید بتوان گفت فلسفه‌ی «زمان در فلز»، تلاشی است برای انسانی‌کردن دوباره‌ی طلا؛ بازگرداندن احساس به ماده‌ای که قرن‌ها نماد بی‌نقصی بوده است. در این نگاه، جواهر دیگر درخشش بی‌زمان ندارد، بلکه با زمان می‌درخشد و درست در همین تغییرات است که روح پیدا می‌کند.

طلایی که می‌پوسد: زیباییِ ناپایداری در طراحی جواهرات معاصر

در جهان سنتی طلا و جواهر، دوام همواره فضیلت محسوب می‌شد. جواهر باید «ابدی» باشد؛ مقاوم در برابر زمان، دست‌نخوردنی و درخشان تا ابد. اما در عصر معاصر، این نگاه در حال دگرگونی است. طراحان امروز، به‌جای مقاومت در برابر گذر زمان، آن را به آغوش می‌کشند. آن‌ها می‌پرسند: اگر زوال، بخشی از زندگی است، چرا نباید بخشی از زیبایی هم باشد؟

اینجاست که مفهوم «زیباییِ ناپایداری» متولد می‌شود فلسفه‌ای که به‌جای پنهان‌کردن زوال، آن را به شکلی شاعرانه آشکار می‌سازد. در این رویکرد، هر خط، زنگ‌زدگی یا خراش بر سطح فلز، نه نشانه‌ی فرسودگی، بلکه یادگار زمان است. جواهر به دفتر خاطراتی تبدیل می‌شود که نه با جوهر، بلکه با لمس و زندگی نوشته می‌شود.

این نگاه، ریشه‌ای عمیق در فلسفه‌ی شرق دارد. در فرهنگ ژاپنی، مفهوم وابی‌سابی (Wabi-Sabi) از قرن‌ها پیش بیانگر زیبایی در ناتمامی، سادگی و زوال بوده است. در وابی‌سابی، زیبایی به معنای «کامل بودن» نیست، بلکه در حقیقتِ ناپایداری نهفته است. همان‌طور که برگ زردِ پاییز یا چای‌خوری ترک‌خورده زیباست، زیرا گذر زمان را در خود حمل می‌کند، جواهر نیز می‌تواند از درونِ کهنگی بدرخشد. در این فلسفه، زوال نوعی صداقت است؛ بی‌نقاب و انسانی.

طراحان معاصر با الهام از این اندیشه، زبان تازه‌ای از زیبایی خلق کرده‌اند. مثلاً در آثار برند Alighieri، هر قطعه عمداً زبر، ناصاف و ناتمام است؛ گویی در میانه‌ی سفر ساخته شده، نه در پایان آن. مؤسس برند، Rosh Mahtani، می‌گوید: «من می‌خواهم هر جواهر مثل انسان باشد؛ پر از شکستگی، اما هنوز درخشان.» این نوع طراحی، مخاطب را از کمال مصنوعی به صداقت طبیعی بازمی‌گرداند.

در آثار Kayo Saito، جواهرات از طلا یا نقره ساخته می‌شوند، اما ظاهری شبیه برگ‌های در حال پوسیدن یا دانه‌های خشک دارند. او از تکنیک‌های حرارتی و شیمیایی برای ایجاد تغییر رنگ استفاده می‌کند؛ تغییری که با گذشت زمان ادامه می‌یابد. فلز زنده می‌شود، تنفس می‌کند و به مرور رنگی تازه می‌گیرد همانند پوست انسان. این تعامل میان ماده و زمان، قلبِ زیبایی‌شناسیِ ناپایداری است.

از سوی دیگر، برخی طراحان به سراغ متریال‌های جدید رفته‌اند: فولاد زنگ‌زن، مس خام، برنز اکسیدشونده یا حتی فلزاتی که با تماس بدن واکنش نشان می‌دهند. آن‌ها به‌جای تلاش برای حفظ درخشش اولیه، روند دگرگونی را به بخشی از طراحی بدل می‌کنند. در این جواهرات، زیبایی لحظه‌به‌لحظه تغییر می‌کند؛ هیچ دو قطعه‌ای دقیقاً یکسان نیست. این‌گونه است که مفهوم «زمان در فلز» از ایده‌ای فلسفی به تجربه‌ای ملموس تبدیل می‌شود.

این نگرش، رابطه‌ی ما را با دارایی و ماندگاری نیز بازتعریف می‌کند. در جهانی که همه‌چیز به‌سوی مصرف سریع می‌رود، طراحان ناپایداری، ما را به کندی و مشاهده دعوت می‌کنند. جواهر دیگر شیئی برای نگه‌داشتن نیست، بلکه برای زیستن است؛ شیئی که همراه ما تغییر می‌کند، پیر می‌شود و معنایش را از زندگی ما می‌گیرد. به این ترتیب، «مالکیت» جای خود را به «هم‌زیستی» می‌دهد.

در سطح فلسفی، زیباییِ ناپایداری یادآور حقیقتی بنیادین است: هر زیباییِ جاودانه‌ای، تنها توهمی از ثبات است. ارزش واقعی در گذر است، در لحظه‌هایی که می‌گریزند اما اثری به‌جا می‌گذارند. جواهراتی که می‌پوسند، در واقع با زمان گفت‌وگو می‌کنند نه در برابرش، بلکه در کنار او.

در نهایت، این طراحان به ما می‌آموزند که فلز نیز، مانند انسان، وقتی اجازه‌ی تغییر می‌یابد، معنا پیدا می‌کند. زیبایی در مقاومت نیست؛ در پذیرش است. و طلا، وقتی می‌پوسد، نه ارزشش را از دست می‌دهد، بلکه روح پیدا می‌کند روحی که از زمان، لمس و زندگی ساخته شده است.

روایتِ زوال: طراحانی که زمان را به طلا ترجمه کردند

در دنیای امروز، جواهر دیگر صرفاً شیئی برای زینت نیست؛ زبان است زبانی که با گذر زمان سخن می‌گوید. در این زبان، هر خراش، هر لکه و هر تغییر رنگ، کلمه‌ای‌ست از داستانی بزرگ‌تر. طراحان معاصر، با درک این زبان، آموخته‌اند که چطور «زمان» را به عنصر اصلی طراحی تبدیل کنند. آنان به‌جای جنگیدن با زوال، آن را روایت می‌کنند.

یکی از شاخص‌ترین چهره‌های این رویکرد، Rosh Mahtani، بنیان‌گذار برند بریتانیایی Alighieri است. نام برند او برگرفته از شاعر ایتالیایی دانته آلیگیری است و هر مجموعه از آثارش، بر اساس یکی از بخش‌های کمدی الهی ساخته می‌شود. جواهرات Alighieri پر از ناهمواری و نقص‌اند؛ سطحی دارند که گویی قرن‌ها در خاک خوابیده‌اند. اما همین زبری، حقیقتی شاعرانه را آشکار می‌کند: جواهرات، همانند انسان، از شکست و فرسایش می‌آیند. Mahtani می‌گوید:

من به دنبال زیبایی در شکستگی‌ها هستم، در لحظاتی که زندگی کامل نیست.

در آثار او، طلا دیگر فقط نماد ثروت نیست؛ طلا به استعاره‌ای از حافظه، درد و رهایی بدل می‌شود.

از سوی دیگر، طراح ایتالیایی Giovanni Corvaja، فلسفه‌ی زمان را از زاویه‌ای علمی‌تر دنبال می‌کند. او به‌جای پنهان‌کردن فرایند دگرگونی، آن را به‌صورت فیزیکی درون ماده می‌سازد. با استفاده از تکنیکی منحصر‌به‌فرد، طلا را تا حدی نازک می‌کشد که به رشته‌هایی مویی‌شکل بدل می‌شود. این طلاها به مرور در تماس با پوست تغییر می‌کنند، نرمی می‌یابند و رنگشان از درخشش به گرمایی مات تبدیل می‌شود. Corvaja جواهر نمی‌سازد تا در ویترین بدرخشد؛ او «زمان را در فلز می‌تابد». آثارش بیش از آنکه محصول باشند، تجربه‌اند تجربه‌ی لمس گذر.

در شرق، طراح ژاپنی Kayo Saito در کارهایش به فرم‌های ارگانیک و زنده گرایش دارد؛ برگ‌هایی از طلا که در حال خشکیدن‌اند، گلبرگ‌هایی که به مرز پوسیدگی نزدیک می‌شوند. او در مصاحبه‌ای گفته است:

جواهر برای من مثل گیاه است؛ رشد می‌کند، می‌میرد و دوباره زاده می‌شود.

در آثار او، زوال نه پایان، بلکه بخشی از چرخه‌ی طبیعی زندگی است. استفاده‌ی آگاهانه از تکنیک اکسیداسیون و تغییر رنگ در سطح فلز، جواهر را به شیئی پویا بدل می‌کند شیئی که با گذشت زمان بالغ می‌شود، درست مانند صاحبش.

طراحان دیگری نیز این فلسفه را در مسیرهای شخصی‌تر دنبال کرده‌اند. Diana Porter با استفاده از نقره‌ی بازیافتی و حکاکی‌های دستی، جواهراتی می‌سازد که عمداً رد زمان را بر خود دارند. سطح آثارش ناصاف و دارای لکه‌هایی‌ست که او آن‌ها را «یادگار لمس» می‌نامد. در نگاه او، هر اثر هنری تنها زمانی معنا دارد که اثری از انسان بر آن باقی بماند.

حتی در دنیای دیجیتال و فناوری، طراحان مفهومی مانند Noon Passama و Lauren Kalman از تکنولوژی برای بازآفرینی حس زوال استفاده می‌کنند. Kalman، هنرمند امریکایی، در آثارش جواهر را با بدن ترکیب می‌کند؛ قطعاتی از طلا که بر زخم یا التهاب پوست قرار می‌گیرند. در نگاه او، زوال، نه در ماده، بلکه در جسم انسان است و جواهر، شاهدی خاموش بر این تغییر.

نکته‌ی مشترک میان تمام این طراحان، احترام به زمان است. آنان می‌دانند که هر ماده‌ای، هرچقدر هم گران‌قیمت باشد، در برابر زمان تسلیم می‌شود و این تسلیم، زیباست. برخلاف سنت‌های قدیم که هدفشان ساخت «اثر جاودانه» بود، این طراحان اثر را به موجودی زنده بدل کرده‌اند که می‌پوسد، پیر می‌شود و در نهایت، به خاطره تبدیل می‌گردد.

در آثارشان، می‌توان دید که زیبایی نه در ماندگاری، بلکه در دگرگونی است. فلز، وقتی تغییر می‌کند، زنده می‌شود؛ و این زندگی، معنایی عمیق‌تر از درخشش ابدی دارد. جواهرات آن‌ها به ما یادآوری می‌کنند که حتی طلا هم باید پیر شود تا معنا پیدا کنددرست مانند ما.

خاطره‌ی ماده: زمان، بدن و حافظه در جواهرات فرسایشی

هیچ مادّه‌ای بی‌خاطره نیست. هر سطح، هر فلز و هر سنگ، در خود چیزی از گذشته دارد از لمس، از حرارت، از گذر لحظه‌ها. در جواهرات فرسایشی، این خاطره نه پنهان، بلکه آشکار است؛ به بخشی از طراحی تبدیل می‌شود. آنچه پیش‌تر به‌عنوان نقص یا آسیب دیده می‌شد، اکنون نشانه‌ی زیستن است. در واقع، این نوع جواهرات، خاطره‌ی زمان را در خود حمل می‌کنند.

بدن و فلز، در تماس با هم، نوعی گفت‌وگوی دوطرفه دارند. بدن با حرارت و حرکت خود، رنگ و بافت فلز را تغییر می‌دهد، و فلز با حضور سرد و درخشانش، لمس بدن را به یاد می‌سپارد. هر بار که جواهری پوشیده می‌شود، رد تازه‌ای بر آن می‌نشیند خراشی، لکه‌ای، سایه‌ای از لمس. این ردها، مانند خاطرات، انباشته می‌شوند و جواهر را به شیئی زنده بدل می‌کنند که تاریخ شخصی خود را دارد. در این معنا، جواهرات فرسایشی را می‌توان «بیوگرافی‌های فلزی» دانست؛ داستان‌هایی که نه با کلمات، بلکه با تغییر نوشته می‌شوند.

از منظر روان‌شناسی زیبایی‌شناسی، انسان میل دارد زمان را در اشیاء ببیند. ما از چیزهایی که نشانه‌ی عمر دارند، احساس نزدیکی می‌کنیم؛ همان‌گونه که خانه‌ای قدیمی یا کتابی زردشده در ما حس آرامش و آشنایی برمی‌انگیزد. جواهرات فرسایشی نیز از همین جنس‌اند آن‌ها چیزی از خودِ انسان را در خود نگه می‌دارند. این رابطه، حسی است، نه صرفاً بصری. وقتی حلقه‌ای در طول سال‌ها شکل انگشت را به خود می‌گیرد یا گردنبندی با عطر بدن صاحبش آغشته می‌شود، میان ماده و انسان پیوندی عاطفی شکل می‌گیرد.

این پیوند، جوهره‌ی مفهوم خاطره‌ی ماده است. جواهر در این دیدگاه، حافظه‌ای قابل لمس است؛ ظرفی برای زمان‌های گذشته. برخلاف جواهرات سنتی که هدفشان حفظ درخشش ابدی بود، در اینجا طراح اجازه می‌دهد زمان در اثر نفوذ کند. در نتیجه، هر قطعه منحصربه‌فرد می‌شود، چون هر بدن و هر زندگی متفاوت است.

طراح فرانسوی Diana Scherübl در مجموعه‌ی Oxidation Memories از فلزاتی استفاده کرد که به عمد در تماس با پوست اکسید می‌شوند. او می‌گفت: «می‌خواستم ببینم زمان روی فلز چه می‌نویسد.» پس از مدتی، هر قطعه رنگی خاص خود می‌گرفت بستگی داشت به دمای بدن، میزان تعریق و حتی نوع عطر صاحبش. در نتیجه، هر جواهر نسخه‌ای شخصی از زمان می‌شد؛ نوعی اثر انگشت از زندگی.

در آثار Lauren Kalman نیز این رابطه میان بدن و ماده به‌شکلی شاعرانه بررسی می‌شود. او جواهراتش را مستقیماً روی پوست عکاسی می‌کند، گاهی در نقاطی که زخم یا التهاب دارند. در این کارها، مرز میان زیبایی و درد از بین می‌رود. جواهر دیگر برای پوشاندن نیست، بلکه برای آشکار کردن است؛ برای یادآوری آنچه بدن تجربه کرده است.

از منظر فلسفی، این رویکرد به زمان و حافظه، نشانه‌ی بازگشت به مفهوم حضور است. در جهانی که هرچیز به‌سرعت تولید و فراموش می‌شود، جواهرات فرسایشی به کندی و ماندن دعوت می‌کنند. آن‌ها از ما می‌خواهند که در لحظه بمانیم و تغییر را ببینیم. در تماس روزمره‌ی بدن و فلز، نوعی مراقبه شکل می‌گیرد: هر خط، هر سایه، هر لک، یادآور این است که زمان در حال عبور است و ما نیز با آن می‌گذریم.

این نوع طراحی، نگاهی شاعرانه به فناپذیری دارد. جواهر دیگر تلاشی برای شکست دادن زمان نیست، بلکه راهی برای ثبت آن است. درست همان‌طور که چوب در برابر باد خم می‌شود، نه برای ضعف، بلکه برای بقا، فلز نیز با پذیرش تغییر، زنده می‌ماند. جواهرات فرسایشی به ما یاد می‌دهند که هر چیز، حتی طلا، زمانی تبدیل به حافظه می‌شود و این، زیباترین شکل جاودانگی است.

جاودانگیِ زوال: معنا و آینده‌ی طراحی بر پایه‌ی زمان

در جهان امروز که سرعت و مصرف‌گرایی معیار ارزش شده‌اند، جواهرات فرسایشی یادآوری می‌کنند که زیبایی واقعی، در کندی و دگرگونی نهفته است. آن‌ها در برابر فرهنگ ماندگاری مصنوعی ایستاده‌اند و نشان می‌دهند که زوال، نه شکستِ زمان، بلکه شکلی از زندگی است. در این نگاه تازه، طلا دیگر نماد جاودانگی سرد نیست؛ به موجودی تبدیل می‌شود که با انسان رشد می‌کند، پیر می‌شود و معنا می‌یابد.

فلسفه‌ی «جاودانگیِ زوال» بر این باور استوار است که هر تغییر، نوعی بقاست. جواهرات فرسایشی، برخلاف آثار کلاسیک که در پی تثبیت زیبایی بودند، زیبایی را در حرکت می‌بینند در ناپایداریِ باشکوهی که درون هر ماده نهفته است. این طراحان، از تغییر نمی‌ترسند؛ آن را در طراحی می‌گنجانند، در سطح فلز می‌نشانند، و به جواهر اجازه می‌دهند با زمان سخن بگوید.

از دید فلسفی، این نگرش را می‌توان ادامه‌ی همان مسیری دانست که اندیشه‌هایی چون وابی‌سابی در شرق و اگزیستانسیالیسم در غرب آغاز کردند: پذیرش ناتمامی، پذیرش فنا. جواهر، در این معنا، استعاره‌ای از انسان است زیبا نه به‌خاطر جاودانگی، بلکه به‌سبب شکنندگی‌اش. همان‌گونه که خطوط چهره یا رد زخم بخشی از هویت ما هستند، خراش بر فلز نیز بخشی از حقیقت اثر است.

در سطح زیباشناسی، این رویکرد نوعی انقلاب آرام در صنعت جواهرسازی ایجاد کرده است. برای نخستین بار، مفهوم «نقص» به ارزش تبدیل شده؛ تقارن و صیقل جای خود را به ناهمگنی و زبری داده‌اند. هر قطعه‌ی جواهر، بی‌همتاست، زیرا با گذر زمان تغییر می‌کند و دیگر تکرارشدنی نیست. این امر به جواهرات، بعدی انسانی و اخلاقی می‌بخشد؛ گویی در برابر تولید انبوه و تقلید، از فردیت و تجربه‌ی شخصی دفاع می‌کنند.

اما شاید مهم‌ترین بعدِ «جاودانگیِ زوال» در تأثیر روانی آن باشد. چنین جواهراتی ما را وادار می‌کنند تا با گذر زمان آشتی کنیم. در فرهنگی که پیری را می‌پوشاند و کهنگی را می‌زداید، این آثار یادآور می‌شوند که دوامِ حقیقی در پذیرش است. لمس حلقه‌ای که رنگش با پوست تغییر کرده، یا گردنبندی که در طول سال‌ها با بدن یکی شده، نوعی گفت‌وگوست میان انسان و زمان.

در حوزه‌ی فناوری نیز، این فلسفه در حال بازتعریف معناست. طراحان جوان از مواد هوشمند استفاده می‌کنند تا تغییر را به شکلی زنده تجربه کنند: جواهراتی که در تماس با دما یا نور، رنگ عوض می‌کنند، یا ساختارشان با ضربان قلب تغییر می‌یابد. این‌گونه آثار

مرز میان «طبیعی» و «مصنوعی» را محو می‌کنند و مفهوم زمان را از سطح فلسفی به سطح تجربه‌ی فیزیکی می‌آورند. آینده‌ی طراحی طلا و جواهر، نه در ثبات، بلکه در تعامل با زمان خواهد بود.

بااین‌حال، در پس این نوآوری‌ها، جوهر یکسانی نهفته است: احترام به زوال. جواهرات فرسایشی یادمان می‌دهند که هیچ چیز برای همیشه یکسان نمی‌ماند، اما در همین تغییر است که معنا زاده می‌شود. فلز، اگر بی‌تغییر بماند، بی‌روح است؛ اما اگر با ما دگرگون شود، صاحب حافظه می‌گردد. و این حافظه، همان جاودانگیِ واقعی است جاودانگیِ زوال.

در پایان، می‌توان گفت این جریان در طراحی، بازگشتی است به اصل فراموش‌شده‌ی هنر: گفت‌وگو با زندگی. جواهرات فرسایشی نه در برابر زمان، بلکه در کنار آن می‌ایستند. آن‌ها نمی‌خواهند زمان را متوقف کنند؛ می‌خواهند آن را قابل لمس کنند. و شاید در نهایت، این همان معنایی است که ما از طلا جست‌وجو می‌کنیم: نوری که نه در دوام، بلکه در تغییر می‌درخشد نوری که با ما پیر می‌شود، اما هر لحظه تازه است.