خیلی از ما متاسفانه دوست داریم بگوییم که من آدم حساس هستم. اما نمی‌خواهیم عمق این حرف را متوجه بشویم.

حساس بودن افتخار نیست، بلکه نشانه ضعیف بودن است.

حساس بودن یعنی یک چیز کوچک بد را بزرگ کردن و وقتی هم با احساس می‌شود یک چیز کوچک خوب را چنان بزرگ جلوه می‌کند که از حد معقول می‌گذرد و تبدیل به یک افراط شدید.

وقتی از چیزی ناراحت هستید پنهان نکنید، با احترام از خود دفاع کنید.

هرگز نقاب نزنید و ظاهرسازی نکنید که مهم نیست این رفتاری که دیدید. حتما باز او تکرار خواهد کرد چون فکر می‌کند کار خوبی کرده جلوی دیگران از تو انتقاد کرده.

لبخند و سکوت تو یک دروغ هست که بعدها عوارضش ظاهر می‌شود.

ناراحت بودن خود را پنهان نکنید، واقعی همراه با احترام اعلام کنید. خنده تان، خنده از ته دل و حقیقی باشد.

در زمان حال باشید، زیرا تمامی دروغها از گذشته وارد می‌شوند.

گذشته را چون بار بر دوش نکشید چون اجازه نمی‌دهد اصل خودتان باشید.

حضور داشتن در زمان حال یعنی اصل بودن خودتان.

زیرا تنها زمان حال است که اصیل و حقیقی است. پس لطفا حساس بودن را افتخار ندانید.