متاسفانه برخی از زوج ها فکر می‌کنند زندگی مشترک یعنی زندگی کردن مثل دو قلوهای به هم چسبیده است.

حاضر نمی‌شوند منطقی فکر کنند که همسر گاهی نیاز دارد با دوستان وقت بگذراند. گاهی به تنهایی احتیاج دارند.

این خودخواهی و منطقی فکر نکردن خیلی زود به مشکل بر می‌خورند. شخصیت یکدیگر را زیر سوال می‌برند.

یکی از مسائل که باید برای پیشگیری از قهر طرف مقابل در نظر داشت این است.

که دقت کنید به همدیگر و خانواده تان توهین نکنید. مثلا:

اگر قرار بود جایی بروید و یکی دیرتر می‌رسد یا نتوانسته چیزی را که قول داده تهیه کند، سعی کنید توهین نکنید. بگویید شما خانوادگی مسئولیت پذیر نيستيد.

این کار شما اوضاع را بدتر می‌کند که بهتر نمی‌کند.

شما علاوه بر این که به نامزد یا همسرتان علاقه دارید، خودتان را هم دوست دارید. پس رابطه تان را بر اساس یک رویا بنا نکنید.

شما می‌دانید که نه خودتان و نه شریک زندگیتان کامل نيستيد. و هر کدام نقص های خاص خودتان را دارید.

بنابراین یکدیگر را بر اساس ارزش‌ها و معیارهایی که اکنون وجود دارد باید بپذیرد.

نه چيزهايی که در آینده ممکن است یک نفر تبدیل به آن شود.

به طور مداوم همدیگر را انتقاد نکنید، زیرا انتقاد زیاد باعث می‌شود از هم فاصله بگیرید.

همدیگر را به درک نکردن، عدم صمیمیت و بی احساس بودن متهم نکنید.

وقتی به خود بیایید شاهد خواهید شد فرزندانتان آسیب جدی را خوردند، زخمی که به روح فرزندان زدید هیچ مرهمی پیدا نمیشه این زخم را درمان کرد.

عزیزانم، جدی بگیرید به نیمه پر لیوان نگاه کنید و دست بردارید از انتقاد و سرزنش.