دعا کردن خوب است، دعا به دیگران زیباست. اما نباید انتظار داشته باشیم که همه برای ما دعا کنند.

و منتظر باشیم از دعاهای دیگران نتیجه دلخواه بگیریم و اگر جواب نگرفتیم گلایه کنیم از دیگران. ما خواهش کردیم برایمان دعا کن، اما دعا نکرد.

عزیزم، برای خودت دعا کن، کسی مجبور نیست که برای دیگران دعا کند.

برای خودت دعا کن که آرام بشوی، وقتی طوفان می‌آید، تو همچنان آرام باش تا طوفان از آرامش تو آرام بگیرد.

دعا کردن باید زمانی باشد که تو غرق شادی، پرانرژی و پرانگیزه باشی.

عده‌ای از مردم به این دلیل عبادت می‌کنند که به بن بست خوردند و غرق در ناامیدی هستن.

این نوع عبادت و التماس دعا کردن‌ها فقط می‌تواند آنان را تسکین دهد.

اما نمی‌تواند به آنان کمک کند تا از چالش‌ها نجات پیدا کند. و متاسفانه با ناامیدی و بدبختی خود انس خواهند گرفت و این بسیار خطرناک است.

لطفا، خودتان را وابسته به دعا کردن دیگران نکنید.

لطفا، از واژه محتاج دعا هستم استفاده نکنید.

این وابستگی بدون انگیزه و هدف چیزی جز وقت تلف کردن، نیست.

وقتی به خود بیایید متوجه خواهی شد زمان را از دست دادید، نه انرژی، نه سلامتی و این چیز خوبی نیست..

کم کم در لیست فراموشگان قرار می‌گیرید و همه جا نامریی هستی و این دردناک هست.