ساختن واژه‌ای به نام فردا، بزرگترین اشتباه انسان بود.

تا زمانی که کودک بی‌سواد بودیم و با این واژه‌ آشنایی نداشتيم، خوب زندگی می‌کردیم.

تمامی احساساتمان، غم و شادیمان و هر چه داشتیم را همین امروز خرج می‌کردیم انکار فهمیده تر بودیم.

چون همیشه می ترسیدیم شاید فردا نباشد، از وقتی واژه فردا را یاد گرفتيم همه چیز را گذاشتيم برای فردا.

اما بپذیریم، همیشه فردایی نیست تا زندگی فرصت دیگری برای جبران این غفلت‌ها به ما بدهد.

فردا ميرم دنبال کار.. فردا میرم به عیادت بیماری که ازش خاطرات زیادی دارم.. فردا تماس می‌گیرم به پدر و مادر.. خواهر و برادر..

فردا.. فردا.. باز فرداها.. وقتی به خودم می‌آییم متوجه میشیم چقدر دیر شده..!

شرایط سنی برای استخدام از دست دادیم.. نرفتن به عیادت بیمار او را از دست دادیم.. تماس‌ها انقدر به تاخیر افتاد الان در مراسم تشییع جنازه اش هستیم..‌

عزيزانم، فرداها را دور بریزید. زمان به سرعت می‌گذرد و روز گذشته را هیچ وقت شارژ نمی‌کند.

مراقب اطرافیان باش. هیچ وقت به خاطر چند خطا از آن‌ها، یک رابطه حقیقی را ترک نکنید.

هیچ کس بطور کامل درست نمی‌گوید، به خاطر ناملایمات اطرافیان، فرصت‌های بازسازی را از دست ندیم.