اگر به جای گفتن دیوار موش دارد و موش گوش دارد، بگوییم خداوند شاهد تمام کارهای ماست.

متاسفانه این ضرب المثل ملکه ذهن ما شد. چون بزرگان ما ادعا داشتن که خیلی پرتجربه و دانا هستن.

همه پیر می‌شوند ولی بسیار معدود، رشد می‌کنند. چون پیر شدند همچنان مصمم هستن که با ما ساز ما برقصید.

و این می‌شود، نسلی از ما متولد خواهد شد که به جای مراقبت از گفتار و کردارمان، مراقبت از مردم را در الویت گذاشتیم.

متاسفانه و بسیار تلخ در گوش یکدیگر با عصبانیت خواندیم، دیوار گوش داره و موش گوش داره.

باید در تمام مراسم‌ها حضور داشته باشیم (چه شادی، چه سوگواری) اگر نباشیم مردم چنین می‌کنند چنان می‌کنند..

و شروع شد، همه چیز را رها کردیم به امان خدا، که عقب نمانیم از هیچ مراسمی. در حالی‌که بودو نبود ما در بیشتر جاها ضروری نبود.

بچه را ول کن به امان خدا، خانه را ول کن به امان خد، وو.. بعد حوادث های تلخ را شاهد می‌شویم.

و اینطور شد که امان خدا شد مظهر ناامنی. ای‌کاش بالغ شویم و رشد کنیم.

انقدر ذهنمون را درگیر کارهای بیهوده نکنیم و در دام رفتارهای پوچ و بی اساس که سرمنشأ اصلی حرف مردم است، پشت سرمان حرف نباشد، نباشیم.