«کارل گوستاو یونگ» روان‌شناس سوئیسی، نگاهی دارد به مفهوم شادی که بسیار متفاوت است از برداشت روزمره ما از خوشحالی. او شادی را نه در لبخندهای بی‌وقفه، نه در کامیابی‌های موقت و نه در آسودگی از رنج می‌جوید؛ بلکه در قدرتی پنهان در ژرفای جان انسان می‌بیند: قدرتِ شکیبایی، تاب‌آوری و توانِ برخاستن در برابر دشواری‌های زندگی.

از دید یونگ، خوشحالی یعنی داشتن نوعی آرامش و اطمینان درونی؛ باوری ریشه‌دار که به ما می‌گوید رنج و سختی، بیماری و پیری، شکست و حتی مرگ بخشی جدانشدنی از سرنوشت انسانی است. اما در همین حال، این یقین را در دل می‌نشاند که هیچ‌یک از این تاریکی‌ها توانِ خاموش کردن شعله‌ی زندگی درون ما را ندارند.

شادی یعنی پذیرفتن این واقعیت که زندگی مجموعه‌ای از افتادن‌ها و برخاستن‌هاست. هر بار که زمین می‌خوریم، توان آن را داشته باشیم که دوباره از جا برخیزیم؛ هر بار که اشک بر گونه‌مان می‌نشیند، همچنان بتوانیم بخندیم و لبخندی را به چهره‌ی دیگری هدیه کنیم. شادی یعنی میل به زیستن، با وجود دانستن این حقیقت که همه چیز گذراست، که هیچ‌چیز جاودانه نیست؛ اما همین ناپایداری است که ارزشِ هر لحظه‌ی بودن را دوچندان می‌کند.

در نگاه یونگ، خوشحالی یعنی توانِ حضورِ کامل و آگاهانه در لحظه‌ی اکنون؛ یعنی توانایی گفتن یک «آریِ بزرگ» به زندگی، حتی زمانی که بار سنگین رنج بر دوش‌مان نشسته باشد. شادی یعنی هنر ادامه دادن، با تمام فراز و نشیب‌ها، با تمام نور و سایه‌ها، با تمام شکست‌ها و امیدها.

در نهایت، خوشحال بودن یعنی داشتن شجاعتی عمیق برای ادامه دادن راه، حتی در تندباد حوادث؛ یعنی ایمان به این که هر طلوعی، حتی اگر پس از طولانی‌ترین شب باشد، باز هم ارزش انتظار کشیدن دارد. شادی در حقیقت همان توانایی انسان برای زنده ماندن، زیستن، عشق ورزیدن و برخاستن است؛ و شاید راز آن، چیزی جز همین ادامه دادن نباشد…