زیبایی‌هایی در جهان وجود دارند که حتی با تمام تمنایی که برای داشتنشان داریم، وقتی به آن‌ها می‌رسیم، روان ما توان لمس‌شان را ندارد. گویی روح انسان به گونه‌ای ساخته شده است که همواره میان خواستن و داشتن، فاصله‌ای نامرئی حفظ کند؛ شکافی که میل را زنده نگه می‌دارد.

از دید روان‌شناسی، این فاصله نه نشانه‌ی نقص، بلکه جوهر میل است. میل، برخلاف آنچه به نظر می‌رسد، به خودِ چیز مورد نظر تعلق ندارد، بلکه به «فرایند خواستن» مربوط است. ما در واقع نه شیء را، بلکه میلِ میل‌ورزیدن را دوست داریم. به همین دلیل است که وقتی به چیزی دست می‌یابیم، در همان لحظه جذابیتش فروکش می‌کند، و ذهن، ناخودآگاه، آرزویی تازه می‌آفریند تا دوباره احساس زنده بودن را تجربه کند.

رؤیاها، به شکلی paradoxical، در همان دوری‌شان معنا پیدا می‌کنند. ذهن ما در فاصله‌ای که میان خواستن و رسیدن است، تصویر کامل و شاعرانه‌ای از آنچه می‌طلبد می‌سازد؛ تصویری که واقعیت هرگز توان برابری با آن را ندارد. وقتی به وصال می‌رسیم، با محدودیت، تکرار و نقص روبه‌رو می‌شویم و درمی‌یابیم که زیبایی رؤیا، در دست‌نیافتنی بودنش نهفته بود.

از نگاه وجودی، انسان موجودی ناتمام است؛ همواره در تمنای چیزی فراتر از اکنون. این میل سیری‌ناپذیر است که ما را وادار به خلق، حرکت و جست‌وجو می‌کند. و شاید راز بقا و معنا همین باشد: این‌که همیشه اندکی نرسیده باقی بمانیم، تا رؤیا در ما بیدار بماند.

در نهایت، میان آرزو و وصال، نباید به‌دنبال پیروزی یکی بر دیگری بود. زندگی در حقیقت، در همین کشمکش معنا می‌یابد؛ جایی میان داشتن و نداشتن، میان لمس و خیال. رؤیا اگر تمام شود، زندگی نیز آرام‌آرام از حرکت بازمی‌ایستد. پس شاید بهتر آن باشد که برخی زیبایی‌ها را لمس نکنیم، تا همچنان بتوانیم با تمنای آن‌ها زندگی کنیم.