
مت گالا، شبی برای نمایش جسارت، روایت، و خلاقیت در بالاترین سطح فشن است. رویدادی که ترکیب مد، تاریخ، هنر و سیاست فرهنگی را در قالبی نمادین به نمایش میگذارد. اما در میان درخشش نامهای بزرگ و استایلهایی که تم سالانه را به شکلی خلاقانه تفسیر کردند، یکی از چهرههایی که بیشتر از هر چیزی باعث سردرگمی، انتقاد و واکنش منفی شد، جورجینا رودریگز ، شریک زندگی کریستیانو رونالدو، بود؛ چهرهای که نخستین حضورش در مت گالا را به ثبت رساند اما نه با ستایش، بلکه با سیلی از نقدهای تند و ناامیدکننده همراه بود.
او لباسی از برند Vetements به طراحی گورام گواسالیا بر تن داشت که الهامگرفته از لباس معروف پرنسس دایانا در مت گالای ۱۹۹۶ بود. این لباس از جنس ابریشم و تور مشکی با بندهای نازک، یقه V شکل، چاک بلند و دنبالهای چشمگیر طراحی شده بود. استایل او با کفشهای پاشنهبلند مشکی، آرایش موی خیس و گردنبندی با الماس زرد تکمیل شد. همچنین، تتوی موقتی با لوگوی برند GANGA روی بازوی چپ او دیده میشد که در همکاری با تاتوآرتیست اسپانیایی Ganga طراحی شده بود.
حضور جورجینا در مت گالا با واکنشهای متفاوتی همراه بود. برخی انتخاب او را شیک و وفادار به سبک شخصیاش دانستند، در حالی که دیگران آن را کمریسک و غیرجذاب برای تم جسورانه مراسم ارزیابی کردند. برخی منتقدان اظهار داشتند که لباس او بیشتر مناسب یک عکاسی در اتاق خواب بود تا ادای احترام به تاریخچه فرهنگی و مد مراسم .
با توجه به تم مراسم و جزییات لباس جورجینا به نقد و بررسی استایل او بپردازیم؛
تم امسال مت گالا(Superfine- Tailoring Black Style) بود؛ ادای احترامی به داندیسم سیاه، خردهفرهنگی که ترکیب ظرافت، اعتراض، و بازپسگیری زیباییشناسی سیاهپوستی از نگاه استعمارگر را روایت میکرد. منتقدان بزرگی چون Vanessa Friedman از نیویورک تایمز و Robin Givhan از واشنگتن پست بارها در یادداشتهای خود تأکید کردند که این تم فرصتی برای واکاوی تاریخچه مد سیاهپوستان و تحول لباسهای رسمی در بستر فرهنگی سیاسی آنهاست.
در این میان، جورجینا لباسی از برند Vetements را انتخاب کرد که عملاً هیچ پیوند مفهومی یا حتی بصری با تم نداشت. او لباس شب مشکی با بندهای نازک، یقه V و چاکی بلند پوشیده بود؛ لباسی که بیش از آنکه مفهوم tailoring(خیاطی فاخر) یا سبک داندیسم سیاه را تداعی کند، یادآور یک پیژامه فانتزی یا لباس زیر بود.

همانطور که بسیاری در فضای مجازی اشاره کردند، جورجینا بیش از آنکه الهامبخش یا درخور این رویداد باشد، شبیه به مدلهای ارزانقیمت برندهای فستفشنی نظیر Shein یا Pretty Little Thing به نظر میرسید. حتی رسانهی اسپانیایی LOS40 تیتر زد؛ (او با لباسی که بیشتر شبیه کالای تبلیغاتی اینستاگرامی بود تا یک اثر هنری، صحنه را ترک کرد).
استفاده از تتوی موقت برند GANGA نیز بیشتر از آنکه جسورانه یا معنادار باشد، نوعی تلاش نمایشی برای جلب توجه بود. در فرهنگی که تتوهای سیاهپوستان ریشه در مقاومت و هویت دارند، حضور یک تاتوی تبلیغاتی فیک روی بازوی جورجینا نه تنها ناشیانه، بلکه نوعی سوءبرداشت فرهنگی تلقی شد.
گورام گواسالیا طراح لباس، اظهار داشت که این طرح از استایل پرنسس دایانا در دهه ۹۰ الهام گرفته شده است. اما نکته اینجاست که آن ظاهر دایانا در قالبی خاص، شکوهمند و کاملاً بریتانیایی در زمانهای خاص معنا پیدا کرده بود. تقلید بیهدف از یک تصویر تاریخی، بدون آنکه محتوای فرهنگی یا هنری تم را درک کند، نشاندهندهی سطحینگری در انتخاب بود. بسیاری از منتقدان از جمله Edward Enninful، سردبیر سابق Vogue بریتانیا، در شبکههای اجتماعی نوشتند که؛ (جورجینا به جای آنکه وارد مکالمه فرهنگی شود، صرفاً ظاهر شد) .

در حالیکه برخی از طرفداران جورجینا در فضای مجازی، از حضور او هیجانزده بودند، بخش بزرگی از کاربران توییتر، ردیت و اینستاگرام انتخاب استایل او را (افتضاح)، (بیمفهوم) و حتی (مضحک) توصیف کردند. یکی از کامنتهای وایرالشده در توییتر چنین بود؛ (او با این لباس انگار از خواب بیدار شده و مستقیم به فرش قرمز آمده. مت گالا نیست، خوابگاه مد است!)
ورود جورجینا رودریگز به مت گالا احتمالاً تلاشی استراتژیک برای تثبیت جایگاه خود در صحنهی بینالمللی مد بود. اما این تلاش، بدون همراهی با درک عمیق از تم فرهنگی رویداد، بدون حضور یک استایلیست حرفهای آگاه به روایتهای تاریخی، و بدون احترام به بستر مفهومی شب، به شکست انجامید. مت گالا جایی نیست برای صرفاً خوشلباس بودن یا جذاب به نظر رسیدن؛ بلکه مکانیست برای مشارکت در گفتوگوی فرهنگی از طریق مد. و جورجینا، متأسفانه، حتی زبان این گفتوگو را نمیدانست.
ابوالفضل غفارپور 1404/02/20