لینلی بومر، نوزادی از ایالت تگزاس، تنها در ۲۳ هفتگی از دوران بارداری، تحت یک جراحی نجاتبخش قرار گرفت که نادر بودن و ظرافتش، آن را به یکی از نمونههای برجسته پزشکی تبدیل کرده است. این جنین دختر، به تومور بزرگی به نام ساکروکوکسیژیال مبتلا بود که با تغذیه از منبع خونی او، عملکرد قلبش را مختل کرده و خطر مرگ حتمی را در پی داشت.
مارگارت بومر، مادر لینلی، پس از شنیدن پیشنهاد سقط جنین از سوی برخی پزشکان، تیمی در بیمارستان کودکان تگزاس یافت که باور داشتند امکان درمان و نجات جنین وجود دارد. خانم بومر در گفتوگویی بیان کرد: «ما بین کنار آمدن با شکست یا جنگیدن برای زندگی فرزندمان، راه دوم را انتخاب کردیم.»
در اقدامی دقیق و پیچیده، پزشکان تصمیم گرفتند جنین را بهصورت موقت از رحم خارج کرده و جراحی را روی او انجام دهند. در هفته ۲۳ بارداری، با ایجاد برشی در دیواره رحم (بدون آسیب به کیسه آمنیوتیک)، حدود ۸۰ درصد بدن جنین به بیرون منتقل شد، در حالیکه سر و بخشی از بدن برای حفظ پایداری، درون رحم باقی ماندند.
این عملیات پنجساعته با تلاش گروهی از متخصصان جراحی و قلب انجام شد. در جریان عمل، ضربان قلب جنین بهشدت افت کرد، اما یکی از متخصصان توانست با دخالت سریع، وضعیت را پایدار کرده و شرایط را برای خروج بخش عمدهای از تومور فراهم کند. وزن جنین در آن لحظه اندکی بیش از نیم کیلو بود.
پس از برداشتن تومور، پزشکان، جنین را با دقت به داخل رحم بازگرداندند. مایع آمنیوتیک که در طول عمل تخلیه شده بود، با محلولی استریل جایگزین شد. در ادامه، کیسه آمنیوتیک ترمیم شد و رحم بخیه خورد تا بارداری ادامه یابد.
ماهها بعد، لینلی بهصورت طبیعی به دنیا آمد و چند هفته پس از تولد نیز تحت عمل جراحی تکمیلی برای برداشتن باقیمانده تومور قرار گرفت. اکنون او در مسیر بهبودی کامل قرار دارد و پزشکان آیندهای سالم را برایش پیشبینی میکنند.
عمل انجامشده روی لینلی نمونهای از پیشرفتهای چشمگیر در جراحیهای جنینی است که امیدهای تازهای برای درمان مشکلات پیچیده در دوران بارداری فراهم میآورد.