مهین زرینپنجه، از نامآورترین بانوان موسیقی ایران، روز یکشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۴ در متلقو درگذشت. او در خانوادهای سراسر آغشته به موسیقی به دنیا آمد؛ پدرش نصرالله زرینپنجه از استادان برجسته تار و سهتار بود و مادرش صفیه یگانه نیز نوازنده تار و تنبک به شمار میرفت.
زرینپنجه متولد سال ۱۳۱۶ بود و از کودکی وارد فضای آموزش موسیقی شد. او تحصیل موسیقی را در هنرستان موسیقی ملی آغاز کرد و تحت تعلیم چهرههایی چون روحالله خالقی، ابوالحسن صبا، حسین تهرانی و جواد معروفی قرار گرفت. مهارت بالای او در نوازندگی پیانو باعث شد موسیقی کلاسیک اروپایی را نزد امانوئل ملیک اصلانیان بیاموزد و در عین حال، آموزش موسیقی ایرانی خود را نزد مرتضی محجوبی ادامه دهد.
پس از پایان تحصیلات، زرینپنجه با تشکیل «ارکستر بانوان» نقشی تاریخی در حضور زنان در فضای موسیقی رسمی کشور ایفا کرد. او سرپرستی این ارکستر را بر عهده گرفت و همزمان بهعنوان نوازنده پیانو با دیگر گروههای موسیقی نیز همکاری داشت.
با وقوع انقلاب سال ۱۳۵۷، زندگی هنری او در داخل کشور دستخوش تغییر شد. ابتدا به انگلستان و سپس به فرانسه و آمریکا مهاجرت کرد و در این کشورها نیز به آموزش، اجرا و آهنگسازی پرداخت.
در کارنامه هنری زرینپنجه بیش از ۶۰ قطعه موسیقی دیده میشود. قطعاتی چون «غم غربت» و «رقص ایرانی» جزو آثار شناختهشده او هستند. همچنین آثار ارکسترال مهمی چون «بهار ایران»، اپرای «لیلی و مجنون» و سرود «فتح شب» از جمله آثار برجسته و شاخص او به شمار میآیند.
زندگی حرفهای مهین زرینپنجه نشاندهنده پیوند عمیق میان سنت موسیقی ایرانی و گرایش به موسیقی جهانی بود. او همواره در آثار خود، صدای زنانهای مستقل و هویتمند را به نمایش گذاشت و تا واپسین سالهای عمر نیز ارتباط خود را با هنر قطع نکرد.
درگذشت او نهتنها فقدان یک نوازنده و آهنگساز است، بلکه پایان یک دوره از حضور مؤثر زنان در شکلگیری جریان موسیقی ملی و مستقل ایران به شمار میآید.