
بهنام خرمشاهی، متولد سال ۱۳۶۶ در تهران و ساکن تهران است. تحصیلات او در رشته ICT در مقطع لیسانس میباشد. بهنام خرمشاهی چندین سال فعالیت به عنوان گرافیست در شرکتها و نشریات مختلف را تجربه کرد و حدود ۱۲ سال سابقه عکاسی دارد. او عکاسی را به صورت خودآموز یاد گرفت و در سبک پرتره ادامه داد. از طرفی علاقه زیادی به عکسهای سیاه و سفید دارد و در زمینه پرتره آرت، فاین آرت و فشن نیز سابقه دارد. همچنین او فعالیتهای آموزشی زیادی را در این زمینه داشته است. این عکاس با استعداد، تجربه عکاسی با مدلهای حرفهای در ایران و مدلهای بینالمللی از کشورهای مختلف را در سبک خود دارد. خالی از لطف نیست که از صحبتها و تجربیات بهنام خرمشاهی در این مسیر استفاده کنیم.
برای ثبت یک عکسحرفهای، عکاس باید بتواند در لحظه ثبت، عکس را کارگردانی کند. بدین شکل بیننده مجاب میشود وقت بیشتری برای دیدن آن عکس بگذارد. مهم است که حس و صحنه با هم ادغام شده باشد و عکاس توانایی ثبت آن را داشته باشد.
وقتی شاتر در لحظه درست فشرده میشود، هنر در صحنه شکل میگیرد و این امر باید توسط عکاس درک شود. بعد از کنترل مناسب نور، مابقی به نوع نگاه بازمیگردد. به این معنی که هر چه بتوان متفاوتتر دید، میتوان ماندگارتر ثبت کرد.
من همیشه سعی داشتم تا بیننده عکس در نزدیکترین فاصله به لحظهای که عکسگرفته شده است قرار بگیرد، این وقتی اتفاق میافتد که عکاس قبل از فشردن شاتر خود را خالق هر آن چیزی که میبیند بداند. میشود جزئیتر به این مساله پرداخت اینطور که؛ برای خلق صحنه زیبا نیاز به انتخاب نور و سایه مناسب، انتخاب ترکیببندی به روشخود عکاس، احاطه شدن عکاس و هر چیزی که در صحنه وجود دارد با یک نوع از حس و انتخاب صدم ثانیه مناسب برای ثبت همه اینها، نتیجه نهایی را حاصل میکند.
مجموعهای از پرتره در عکسهایم دارم که تناقض در تعریف زیبایی را در آنها بیشتر میتوان درک کرد. این مجموعه از موردعلاقههای من است.

حسعجیبی به یک مکان تاریخی در استانبول داشتم که در آنجا مشغول عکاسی بودم. میشد قدرتی دیرینه را از این مکان دریافت کرد، همراه با آرامشی که از استوار بودن آن بود.
هیچوقت به این سوال نتوانستم پاسخ دقیق دهم. شاید دلیلش این باشد که علاقهای به تجسم صحنههای از پیش تصور شده ندارم.
من معمولاً از حداقل تجهیزات در عکاسی استفاده میکنم. پس قطعاً فقط دوربین برای من مهم است و وابستگی زیادی به پیشرفته بودن تجهیزات هم ندارم. اگرچه همیشه در انتخاب تجهیزات، یک سری حداقلها برای گرفتن عکس حرفهای لازم است.
حتماً لنز ۵۰ میلیمتر را انتخاب میکنم. این از علاقه من به نزدیکترین حالت به واقعیت برمیآید. البته واقعیتی که دیده میشود.
سایتهایی مثل Artlimited، Fstoppers، 500px و Vogue Italia.
کتاب زیباشناسی عکاسی، فرانسوا سولاژ کتاب بسیار خوبی برای علاقمندان میتواند باشد.
عکاسی با موبایل میتواند شروع خیلی خوبی برای فهم استعداد و علاقه برای اشخاص در این هنر باشد. علاوه بر این نسل جدید موبایلها میتوانند جزو ابزار حرفهای عکاسی هم باشند. علاقهمندان میتوانند بدون هزینه جداگانه برای دوربین و با موبایل، مبانی عکاسی را یاد بگیرند. پس توصیه من این است که رسوم عکاسی را یاد بگیرند؛ حتی اگر فقط با موبایل عکاسی میکنند.
برنامههای Snapseed, Tadaa و Lightroom را برای موبایل توصیه میکنم.
غالباً از Photoshop و گاهی از Lightroom و Capture One استفاده میکنم.
علاقمند به سبک عکاسی Henri Cartier-Bresson و George Hurrell هستم.
عکاسی حرفهای شیوه زندگی را تا حد زیادی تغییر و تحت تاثیر قرار میدهد. جدا از کلیشه، عکاسی در نگاه و درک زیبایی در زندگی روزمره، خواه ناخواه تاثیر بسزایی دارد. علاوه براین روابط با انسانهایی از فرهنگ و سنین مختلف، به رشد رفتار شناسی در شخصیت عکاس کمک بزرگی میکند.
میتوانم به عکاسان بزرگی مثل Robert Frank، William Eugene Smith و George Hurrell اشاره کنم.
سینما به خصوص فیلمهای کلاسیک، میتوانند بسیار الهامبخش باشند.همچنین عکسهای گرفته شده توسط عکاسان بزرگ. ولی درنهایت سعی در ماندگار کردن عصر خودم با نگاه خودمرا دارم؛ حتی اگر سهم من تنها یک عکس باشد.

تفاوت عکاسی در ایران و خارج از ایران، بیشتر به محدودیتها و عرف جامعه برمیگردد. عکاسان داخلی باید سبکهای مختلف عکاسی را بومیسازی و اجرا کنند که البته از جهت مثبت هم میشود به آن نگاه کرد. محدودیتها گاهی کار را برای هنرمندان دشوارتر میکند. اگرچه گاهی با شرایط سخت کار کردن، سرعت پیشرفت را هم بیشتر میکند.
هر شخصی که به عکاسی علاقه دارد، در ابتدای راه چندین سبک را آزمون و خطا خواهد کرد و ممکن است تا چند سال این رویه به طول انجامد. نهایتاً عکاس سبک تخصصی خود را پیدا خواهد کرد. پس اگر عکاس در چندین شاخه و سبک فعالیت یکسان دارد، به نظر من هنوز مسیر حرفهای پیش روی او نیست.
در دوران کرونا من به کار خود تا حدودی ادامه دادم؛ با رعایت بیشتر پروتکلها. به هر حال تاثیراتی در کندتر شدن روند کار نیز داشتم. شاید از نظر هنری تاثیر چندانی بر کار نداشت.
بیشتر مشتاق هستم که نوع نگاه به هنر، ارزشگذاری درست و به جا در مورد آن را در ذهن هنردوستان اصلاح کنم. حتی اگر ذرهای تاثیرگذار باشم و در تعداد کم این کار را انجام دهم.
من تخصصی برای نظر دادن درباره این سوال ندارم؛ ولی به برخی از طراحان و هنرمندان داخلی اعتقاد دارم و مطمئن هستم در آینده، اسامی زیادی از آنها در سطح جهانی شنیده خواهد شد.
این صنعت در ایران با سرعت زیادی رو به پیشرفت است و خوشبختانه خلاقیت خوبی در این زمینه به چشم میخورد. امیدوارم اشخاصی که وظیفه فرهنگسازی در صنعت مد را دارند، تخصص خود را بیشتر کنند.
مدلهای بسیار با استعدادی در داخل ایران مشغول فعالیت هستند و تعدادی از آنها با رزومه بینالمللی و در سطح حرفهای مشغول به کار هستند. اکثر مدلهایی که من در ایران با آنها همکاری داشتم، کاربلد و بسیار پرتلاش بودند.
دوران پس از کرونا که خوشبختانه به تازگی وارد آن شدیم، از جهاتی بسیار جذابتر از قبل از کرونا است . محدودیتهای مختلف در دوران کرونا، ارزش برخی داشتهها را بیشتر نمایان کرد. چه خوب بود اگر عزیزی از دست نمیرفت.
مخاطبان مجله پُل اکثراً جوان، هنر دوست و هنرمند هستند. بسیار با ارزش است اگر به هر سختی و تحملی، پیگیر استعدادهایمان باشیم و آن را رشد دهیم. روی صحبتم با علاقهمندان به هنر عکاسی است. عکاسی را شروع کنید، سبک موردعلاقه خود را پیدا کنید، عکس بگیرید و عکس بگیرید. پیشرفت عکس به عکس حاصل میشود و هیچ چیز دیگری مهم نیست.
مجله پُل رسانهای پویا و هدفمند است. در زمینههای مختلف هنری، مد، ورزش و زندگی، اطلاعرسانی و حمایت میکند. بابت این گفتگوی دلچسب، از دوستانمان در مجله پُل کمال تشکر را دارم.